Obecnie coraz więcej przedsiębiorstw i instytucji publicznych posiada własne laboratoria. W laboratoriach tych codziennie przeprowadzane są różnorodne badania eksperymentalne. Można sobie wyobrazić, że każdy eksperyment nieuchronnie i nieuchronnie będzie generował różne ilości i rodzaje substancji testowych przylegających do szkła. Dlatego czyszczenie pozostałości eksperymentalnych stało się nieuniknioną częścią codziennej pracy laboratorium.

Powszechnie wiadomo, że aby rozwiązać problem zanieczyszczeń resztkowych w naczyniach szklanych, większość laboratoriów musi poświęcić dużo czasu, pracy i zasobów materialnych, a rezultaty często nie są satysfakcjonujące. Jak więc można bezpiecznie i skutecznie czyścić szkło z pozostałości po eksperymentach? W rzeczywistości, jeśli uda nam się opracować poniższe środki ostrożności i odpowiednio je zastosować, problem ten naturalnie zniknie.

Po pierwsze: Jakie pozostałości zazwyczaj pozostają w szklanych naczyniach laboratoryjnych?

Podczas eksperymentu zazwyczaj powstają trzy rodzaje odpadów: gazy odlotowe, ciecze odlotowe i odpady stałe. Są to zanieczyszczenia resztkowe, które nie mają wartości eksperymentalnej. W przypadku szkła najczęściej występującymi pozostałościami są kurz, płyny czyszczące, substancje rozpuszczalne w wodzie i substancje nierozpuszczalne.

Wśród nich rozpuszczalne pozostałości obejmują wolne alkalia, barwniki, wskaźniki, Na2SO4, stałe NaHSO4, śladowe ilości jodu i inne pozostałości organiczne; substancje nierozpuszczalne obejmują wazelinę, żywicę fenolową, fenol, tłuszcz, maść, białko, plamy krwi, pożywkę do hodowli komórkowej, pozostałości fermentacyjne, DNA i RNA, błonnik, tlenki metali, węglan wapnia, siarczki, sole srebra, syntetyczne detergenty i inne zanieczyszczenia. Substancje te często przylegają do ścianek naczyń laboratoryjnych, takich jak probówki, biurety, kolby miarowe i pipety.

Łatwo stwierdzić, że najważniejsze cechy pozostałości szklanych naczyń użytych w eksperymencie można podsumować następująco: 1. Jest ich wiele rodzajów; 2. Stopień zanieczyszczenia jest różny; 3. Kształt jest złożony; 4. Są toksyczne, żrące, wybuchowe, zakaźne i stanowią inne zagrożenie.

Drugie: Jakie są negatywne skutki pozostałości eksperymentalnych?

Czynniki negatywne 1: eksperyment zakończył się niepowodzeniem. Przede wszystkim, zgodność obróbki przedeksperymentalnej ze standardami będzie miała bezpośredni wpływ na dokładność wyników eksperymentu. Obecnie w projektach eksperymentalnych stawiane są coraz bardziej rygorystyczne wymagania dotyczące dokładności, identyfikowalności i weryfikacji wyników eksperymentu. W związku z tym obecność pozostałości nieuchronnie będzie powodować czynniki zakłócające wyniki eksperymentu, uniemożliwiając tym samym osiągnięcie celu, jakim jest detekcja eksperymentalna.

Czynniki szkodliwe 2: pozostałości eksperymentalne stwarzają wiele istotnych lub potencjalnych zagrożeń dla organizmu człowieka. W szczególności niektóre testowane leki charakteryzują się toksycznością i lotnością, a niewielka nieostrożność może bezpośrednio lub pośrednio zaszkodzić zdrowiu fizycznemu i psychicznemu osób, które je stosują. Sytuacja ta nie jest rzadkością, zwłaszcza podczas czyszczenia szklanych narzędzi.

Skutek uboczny 3: Co więcej, jeśli pozostałości eksperymentalne nie zostaną odpowiednio i dokładnie oczyszczone, poważnie zanieczyszczą środowisko eksperymentalne, powodując nieodwracalne zmiany w powietrzu i wodzie. Jeśli większość laboratoriów chce rozwiązać ten problem, nieuchronnie będzie to czasochłonne, pracochłonne i kosztowne… a to w istocie stało się ukrytym problemem w zarządzaniu i funkcjonowaniu laboratorium.

Trzecie: Jakie są metody postępowania z pozostałościami szkła eksperymentalnego?

W przypadku pozostałości szkła laboratoryjnego, przemysł stosuje głównie trzy metody: mycie ręczne, czyszczenie ultradźwiękowe oraz automatyczne czyszczenie w myjkach ciśnieniowych. Charakterystyka tych trzech metod jest następująca:

Metoda 1: Mycie ręczne

Ręczne czyszczenie to główna metoda mycia i płukania bieżącą wodą. (Czasami konieczne jest użycie wstępnie skonfigurowanego płynu i szczotek do probówek). Cały proces wymaga od eksperymentatorów poświęcenia dużej ilości energii, siły fizycznej i czasu, aby usunąć pozostałości. Jednocześnie ta metoda czyszczenia nie pozwala przewidzieć zużycia zasobów hydroenergetycznych. W procesie ręcznego mycia, ważne dane wskaźnikowe, takie jak temperatura, przewodnictwo i wartość pH, są jeszcze trudniejsze do uzyskania w sposób naukowy i skuteczny, w tym do kontroli, rejestrowania i statystyk. Ostateczny efekt czyszczenia szkła często nie spełnia wymagań dotyczących czystości eksperymentu.

Metoda 2: Czyszczenie ultradźwiękowe

Czyszczenie ultradźwiękowe stosuje się do szkła o małej objętości (nie narzędzi pomiarowych), takiego jak fiolki do HPLC. Ponieważ tego rodzaju szkło jest niewygodne w czyszczeniu szczotką lub wypełnione płynem, stosuje się czyszczenie ultradźwiękowe. Przed czyszczeniem ultradźwiękowym substancje rozpuszczalne w wodzie, część substancji nierozpuszczalnych i kurz w szkle należy zgrubnie umyć wodą, a następnie wstrzyknąć detergent o odpowiednim stężeniu. Czyszczenie ultradźwiękowe trwa 10–30 minut, płyn myjący należy przemyć wodą, a następnie poddać go oczyszczaniu ultradźwiękowemu 2–3-krotnie. Wiele etapów tego procesu wymaga ręcznej obsługi.

Należy podkreślić, że jeśli czyszczenie ultradźwiękowe nie będzie odpowiednio kontrolowane, istnieje duże prawdopodobieństwo pęknięć i uszkodzeń czyszczonego pojemnika szklanego.

Metoda 3: Automatyczna zmywarka do szkła

Automatyczna maszyna czyszcząca wykorzystuje inteligentne sterowanie mikrokomputerowe, nadaje się do dokładnego czyszczenia różnego rodzaju szkła, obsługuje zróżnicowane, partiowe czyszczenie, a proces czyszczenia jest standaryzowany i można go kopiować, a dane można śledzić. Automatyczna myjka do butelek nie tylko uwalnia naukowców od skomplikowanej ręcznej pracy związanej z czyszczeniem szkła i ukrytych zagrożeń dla bezpieczeństwa, ale także pozwala skupić się na ważniejszych zadaniach badawczych, ponieważ oszczędza wodę, energię elektryczną i jest bardziej ekologiczna. Ochrona środowiska przyniosła wiele korzyści ekonomicznych całemu laboratorium w dłuższej perspektywie. Co więcej, korzystanie z w pełni automatycznej myjki do butelek bardziej sprzyja kompleksowemu poziomowi laboratorium, aby uzyskać certyfikaty i specyfikacje GMP\FDA, co jest korzystne dla rozwoju laboratorium. Krótko mówiąc, automatyczna myjka do butelek wyraźnie unika zakłóceń wynikających z błędów subiektywnych, dzięki czemu wyniki czyszczenia są dokładne i jednolite, a czystość naczyń po umyciu staje się doskonalsza i idealna!